Belki

Belki, belki toprak üstündeki bir katman gibi unutuş çoğaltır bitkileri ve (ola ki) besler hayatı ormanın karanlık humusu gibi. Belki, belki koşar gelir insan bir demirci gibi ocağa, demirin demirle olan savaşına, kör kentlerine dalmaksızın kömürün, bakıp duran gözlerini kapamadan düşer belki uçurumlara, sulara, minerallere, felaketlere. Belki, fakat benim öğünüm başkadır; benim besinim başka gözlerim kemirmeye geldi unutuşu: Dudaklarım açılır her zamana, ve her zaman, yalnızca bir parçası değildi ellerimde aşınan. Bu yüzden konuşacağım senle çekmek istemediğim acılar hakkında, zorlayacağım yeniden seni yaşamaya yangın yaraları arasında, bir garda yolculukta gibi barınmak için değil, toprağa alınla vurmak için değil ya da doldurmak için yüreklerimizi suyla, fakat bilerek ilerlemek için, aklığı paklığı fethetmek için her zaman anlamlı kararlarla, sevinç için katılığın bir şart olması için, böylelikle yenilmez olacağımız için. Pablo Neruda