Yokluğa uyanmak bazen direnerek

Babam,bir vedayı gizliyormuş,

Yolcuymuş,saatini gözlüyormuş

Ve bir sabah,kuşlar şehri terketti,

Babam,çok uzaklara gitti...."

     Bayramlar...Bayram akşamları bazı kız çocukları için sancılıdır.

Hiç istemezler bazen ertesi gün olmasını..

Günler öncesinde güzel kıyafetler alınır,temizlik yapılır anneyle birlikte. 

Elinde bir toz bezi dolanırsın etrafta heyecanla,

Yemekler yapılır,baklavalar açılır ve beklenir

 heyecanla bayram sabahı bayram namazından gelen babanın elini öpmek için.

  Bazen o sabah hiç gelmez gelmicektir de.

Erkenden uyanmak istemezsin yokluğa.

Hatta kapatıp gözlerini babasının elinden tutan çocukları görmezden gelirsin o sabah.

Kaç yaşında olursan ol bayramlarda küçük kız çocuğu oluverirsin ağlamaklı.

Etraftaki herkes farkındadır eksik olduğunun,

 Herkesin boğazında bir düğüm belli etmeme telaşları yahut sana daha içten sarılmalar.

Bilmezler onlar daha sıkı sarılınca  daha büyük boşluk hisseder insan.

Unuttuğun ne varsa o sabah gelir dikilir kapına.

Her geçen bayram daha da alışmış olman gerekirken aslında daha çok acıtır canını yanında olmayışı.

Onun ellerini öpmek yerine her bayram mezarı başında ellerini açarsın bişiler mırıldanırsın kızarsın içten içe.

Sevdiği adamın başında dimdik ayakta duran annenle bir kez daha gurur duyarsın

 Gözlerine bakamasanda.

Nasılda zor gelir sabahın soğugunda  bir mermer başında sevdiğin insanın seni hissetmesini umut etmek.

Ve nasılda saçmadır bunun adının ''bayram'' olması...

Yaşamak zorundasın eksiklerle ve anılarla için burkula burkula olsa da iyim demelisin bayramlarda eşe dosta, ''iyiyiz herşey yolunda''...

 Ne yapsam geçer... Hangi ilaç dindirir şimdi yokluğun sancısını ...?

Uyuşturup uyuşturup sonra böyle zamanlarda bütün acısıyla yarayı ortaya çıkaran zamana düşman mı olmalı.?

Eksiksiz yaşayanların bayramlarını kıskanmalı mı.

Hangi sözcükleri kullanmalı böyle zamanlarda.

Nasıl susturmalı içimde ağlayan küçük kızı...

Nasıl şükretmeli tanrıya...

 Nasılda küsmemeyi öğrenmeli gidenlere...