Sen Kendi Dağınık Hikayensin

“Geçmiş, bugün ve gelecek” 

bunların toplamından oluşuyor işte 

insan öyküleri.

Öykü demek kulağa daha hoş geliyor hep. 

Çünkü biliyor insan, öyküler hiç tek düze gitmiyor. 

Gelişme bölümüne geldiysen mesela öykünün, umut ediyorsun, 

merak ediyorsun sonunu.

Ey insan; bugüne kadar belki de birçok öyküde kendini buldun.

Hüzünlendin, içlendin, gülümsedin. 

“Ben de olsaydım aynı şeyi yapardım.” dedin kahramana usulca.

Peki ya senin öykün, 

her istediğini yapabildiğin ve söyleyebildiğin bir öykü mü? 

Yazsan hani bir gün öykünü roman olur mu? Neleri taşıyabildin geçmişten bugüne kadar 

ya da neler biriktiriyorsun geleceğe?

Ben bugünlerde biraz üzgünüm. 

Bazıları ise hiç üzgün olamıyor. Çünkü geçmişe dair en ufak güzel bir şeyleri kalmamış. İnsanlar ne zaman birazcık üzgün olsalar geçmişleri hep iyi taraflarıyla hatırlıyorlar.

Burada uyumak ister misin diye soruyor biri. 

Belki uyandığında seni üzen ne varsa rüya olduğunu düşünürsün diyor. 

İnanıyorsun uyuyorsun bazen ve geçiyor seni üzen ne varsa.

Yalan söylemek kurtarıyor bazen geleceğimizi, yalan söylemek siliyor kötü anıları, kendine bir unuttum yalanı söyleyiveriyorsun her şey yoluna giriyor sonra. Geçmişin üzerini ise gizlemek örtüyor. 

Sırlarını gömüveriyorsun geçmişe bir güzel, temizleniyorsun sonra.

Peki ya günün birinde, bütün hayatın, tek başına olduğun bütün anlar, başkalarından gizlediğin bütün anıların, birilerine söylediğin ve sır olarak kalmasını istediğin ne varsa hani, bütün o ürkütücü gizlerinle beraber öykün herkesin önünde açıklansaydı eğer ne yapardın sahiden?

Bütün unutulduğunu sandığın dakikalar, hani başkalarının asla öğrenemeyeceğini düşünerek yaşadığın dakikalar... 

Her şey… Hepsi… 

Açılsalar önüne bir bir… 

Hiçbir dakikanı atlamadan yazacağın bir romana başlasan bir gün…

Ürpertici değil mi…

O andan sonra hayatını düzgün ve gizsiz kurgula diye yapsalar… 

Geçmişini gör bir kez diye… 

Ya da bir türlü kurtulamadığın ve onca yılı yalnızca birkaç dakika veya bin sayfada serseler önüne zamanın nasıl da aldatıcı olduğunu anla diye.

Sahi kaldırabilir mi insan bunu? 

Utanır mısın kendinden, başkalarından, en yakınlarından? 

Ama en çok şaşarsın. 

Neleri unuttuğuna, neleri nasıl da gizleyebildiğine, ne yollara girdiğine, tıpkı sen nasıl insanların sandığı gibi değilsen, onlarında senin sandığın gibi çıkmayışına 

şaşar kalırsın.

Kaç kişi bakabilir birbirinin yüzüne o andan sonra, kaç kişi sevgili, dost, arkadaş kalabilir acaba…

Kaç kişi gururla sunabilir hayatını tüm çıplaklığıyla ortaya?

Yalanlar olmasaydı yaşayabilir miydik sahiden?

Öykülerimiz kurmacalardan oluşmasaydı eğer, kaçımız ayakta kalabilirdi?

Her şey çok zor olmaz mıydı ki ya da çok acıtmaz mıydı o zaman…

“Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim, incinirsin yine de sen bilirsin” derken şair gerçekleri söylese aslında daha çok incitmez mi?

Ben biraz üzgünüm bugünlerde, öykümün gelişme bölümüne uygun kurmacalar yazmakta zorlanıyorum. 

Yalanlar ve gizlerle dolu şekilde devam ederek, görmeden, duymadan, bilmeden severek insanları, rafa kaldırıp kişilik denen şeyi mutlu bir son mu hazırlasam, 

yoksa kapatıp gözlerimi, gözümü alan bütün o ışıklara, 

yüzleşip bir kere olsun geçmişle, arınarak bütün gizlerimden, olduğum yüzümü çıkararak ortaya nefret edilen olmayı göze ala ala öykümü kadere mi emanet etsem bilemiyorum.

İşte bu yüzden hiç ilerlemiyor bu öykü hep kalıyor aynı noktada...