Ölümden Beterdir Yenilgiler...

Gün gelir...

Sinsice gelir bir gölge gibi.
Geceler saklar içinde.
Yalnız olmak en güzelidir zaten gecelerde, lakin gün gelir ve yalnızlaştırır insanı.

Sabah kalkınca gidecek yer olmaması,birilerinin seni beklemediğini bilmek,

hayallerinin hayal kalması,düşüncelerinin görünmez kılınması geçer zamandan.

Zaman geçer de herşey aynı gibi.

Sadece biraz daha eskir sanki kelimeler,umutlar,beklentiler,vaatler,gülüşler,anılar ve Yüzü...yüzüm eskir...

Yüzü eskirmiydi insanın? Aynaya her baktığında ağlatırmıydı yarım kalmış eski bir yüz...?

Oysa eskir ve insan kalan nerem varsa eskiyordu günden güne.

Peki ya azalan umutlarım? Renkleri solan hayallerim...?

Yeni bir hayata söz verir gibi, çekip gider gibi, nefes alırken bekleyecek bir yazın olduğunu biliyordum.

Dönüşen her şey, kırılan her hayal bir yenisini düşlemek için engel değildi ama

Çok hazindi bu hikaye..çok eskimişti yüzüm işte...

Küçük bir sahil kasabası kadar dingin olabilmeyi, gerçek ve ulaşılabilir kılabilmeyi isterdim tüm umutlarımı.

Lakin çarpık kentleşiyordu her hayal gerçeğe düşmeye alışıktı...

Çok hız sınırı aşmıştıda hiç trafik kazası yapmamıştı benim suskunluğum...

Çiğnedi ve tükürdü,her sevdiğim beni. Sakız bakışlı çocukluğumu yapıtaşlarına ayırdı her ayrılıkçı aşk...

Şimdi zamanı bilinmez uzaklıklar yakın oldu.

Kırılmıştım...

Çirkindim..

Yüzümün hayalini göremedi...

Düşledim...

Karnım toktu ruhum aç

Tebessümsüz dudaklarım gözyaşı vaadediyordu.temiz sessiz bir hayata inat

İnsanın ölümüyle barışmaya niyetlendiği anda ondan yenide eskisinden daha çok korkmanın ne kadar acı verdiğini bilirdim ben.Öğretmişlerdi.

Yokluk... Yokluğum...Yoksulluğum..Yoksunluğu...

Bilirdim hergün kocaman bir boşlukla kucaklaşmayı.

Bilirdim özlemeyi,sevmeyi ve beklemeyi en güzelinden.

Hiç sevilmeyişim,hiç özlenmeyişim,ve beklenmeyişim hiç vefasızlığıydı hayatın.

Artık içine çekmiyorum hayatı, nefeslerimin o acı tadından bıkmıştım.

Kırmızıyım.sadece kırmızı.

Kırmızı yalnızlık....Kırmızı acılar...Kırmızı saatler...

Bir tek kırmızı yalnız bırakmadı beni.

İhanete bulanmış her bir yarama kırmızılar bastım.

Geçmedi...

Bazen kalemin düğümlendi.
Duygularını sözcüklere dökmek için can attım,yılların yorgunluğundan mıdır bilinmez tek kelime düşmedi satırlara.
Gizemli kalmış yanlarını bilirsin,yanı başındadır hepsi.
Ellerin üşür sonra saramazsın kendini,merhem olmaz yaralarına kırık kalbin.
Acını onarmaya çalışır insanlar oysa sen bundan daha az acıyamazsın kendine.
Bir zamanlar yüreğimi ısıtabiliryordu kardan adam yapmaktan uyuşmuş parmak uçlarım...
Yara bere içinde eve döndüğüm bisikletten düşüşlerimden sonra tekrar bisitlete binme umuduyla sokağa çıkışlarımda küsmüyordum bisikletime.
Topraktan yapılmış pastalarım,üç tekerlekli bisikletim,papatya taçlarım,sütlü çikolatam,masum bir baba öpücüğü,ve prenses çocukluğum...
Bende kalan en temiz anılarım bunlardı.
En el değmemiş,en yakmamış yüreğimi.
Oysa şimdi çocukluğuma tutunup kendimi çekemiyorum masumiyete..
Herşey olabildiğim için hiç birşey olarak kalıyorum...
Pişmanlıklarla,terkedilmişliklerle,yalanlarla geçen 20 senenin hesabını veremiyorum çocukluğuma...
Bütün bu yanlışların acısını içimde taşımaya şimdiden zorlanırken ben bir ömür nasıl başa çıkacağım?
Gitmek isterken kalarak,üstelik bilerek hiç gidemeyeceğimi yinede yürümek aynı yerde nasıl katlanabilinir olur?

Adsız özlemler biriktirip dururken burda böylece kim geri vericek bana inancımı...sözlerimi...gözlerimi...