Bir.İki..Üç...

Şimdi beklentisine küsmüş çocuklar gibi,kazınmıyor bakışlarım duvarlardan.Tek başıma saklambaç oynuyorum bulunmaz bir hiçlikte...

  Var olmayan pencere gibi,görünmeyen bir çalgıda dans etmek gibi...Aynı eşitlikte ve varlığımın bende yarattığı o değerli süreklilik içinde...Uzaklıkta..Uzakta..Uzaklığa karşın alnınla yüzünle göz yumulmadan beliren varlığında ve varlığında açan doğayla varlığının yansımasından başka birşey değil şimdi kent...
  Kuşarın tüylerini ıslatmalı en iyisi.Çok yükseklerden düşüyor bu yağmur bu kente..Ve kendi içime kapatıyor beni..Aslında senin içine senden uzağa..Kuytu köşede kalmış gibi bu şehir  eteklerim dalgalanıyor rüzgarda vücudum yalnız ve yorgun şimdi.Yasaklanmış özgürlük szöcüğünü kullanmak.Yaşıyoruz ama haketmesekte...
  Sabah sabah bağıra çağıra ağlayarak başladım güne .Hemde görünürde sudan sebepler yüzünden.Benim için çırpınıp duran anneme çemkirdim önce; -Bana odanı topla deme, neden telefonla konusuyorsun deme,kahvaltı hazırlama,yaptığım hiçbir şeye karışma,Elalemin kızları başka şehirlerde ne haltlar yiyiyo ben evden çıkmıyorum, yinede yaranamıyorum size diye başlayıp uzunca bi süre devam eden bir konuşma oldu.Sessizce dinledi bikaç bişey söledi, dinlemedim kafamdan geçenlerle o kadar mesguldüm ki bir şekilde konuşarak ağlayarak atmam gerekiyodu içimdeki bu sıkıntıları...Gülümsememin solduğunu hissediyorum ara ara..


  ''Ben burada okumak istemiyorum işte'' cümlesi çıktığında ağzımdan işte tam o an kendime ''sen kocaman bir salaksın'' dedim.Ardından da bu cümleyi annem onayladı.Kimse beni zorlamadı burada kalmaya ama ben ısrarla uğrastım hayallerimi gerçekleştirmemek için.bi yandan ağzımda hep çıtası yüksek hedefler vardı, olmayacağına imkan dahi vermediğim bi yandan da olmaları için kılımı bile kıpırdatmadım.Hatta etrafımdaki insanları yüreklendirdim sürekli, istedikleri hayata ulaşmaları için.''Bırakmayın sakın bırakmayın ipin ucunu'' dedim.Benim hedeflerimin ipi çoktan kaçmıştı elimden...Hep çelişkilerle doluydum işte.Hep zaten sonradan gelir aklım başıma...Geleceğe dair düşündüklerimde en ufak bir eksiklik ve mutsuzluk yoktu oysa.. hersey planladığım gibi olsaydı ve ben buna izin verseydim şuan bu blog yaptığım faydalı işlerin izlenimleriyle dolup taşardı.Aslına bakarsanız hala neden burada olmak istemediğimide bilmiyorum.Üstelik tam zamanıydı bu şehirde kalmanın..Hayallerimdeki yerler saçma sapan insanlarla dolup taşmıştı ki burada da yapabiliceğim şeyler var ama istemiyorum ve sıkılıyorum. hala boşluktayım ben. hala ısrarla çıkmıycam diye direniyorum...


   Okula gitmiyorum,arkadaş edinmiyorum,yeni nesil üniversite öğrencileri gibi bugün nerede kopsam içsem diye düşünmüyorum.Beklentilerim o kadar sınırlı ki bu aralar hayattan, sanırım bu noktada kaybediyorum.Kütüphane,ev ve tugce arasındayım.Ben istemeden beklemeden ve uğraşmadan herşey bana gelsin, yoluna girsin istiyorum.En yakın bi o kadar da uzak planlarım arasında olan şeyler; İngilizce öğreniyim onun üstüne 1 -2 yabancı dil daha..Alanımla ilgili çeşitli sertifikalar,profesyonal anlamda düşüncelerimi yazıya dökebiliyim,çok iyi fotograflar çekebiliyim.Kusursuz tenis oynıyım.Çevremdeki insanların bana yaklasımları belli bir seviyede ve ağırbaşlılıkla olsun,ailemle güçlü bir bağım olsun,erkek arkadaşıma karsı sorumluluklarımı yerine getiriyim ve bunu karşılıgını göriyim,müzikle bağımı güçlendiriyim, ve artık büyüdüğümü hissediyim istiyorum.Bunların hepsinden önce aç olan şu ruhumu doyırıyım.Çok gidip gelişler yaşadım bugüne kadar çok huzurlu oldugum dönemlerime bakıyorumda o zaman yolunda giden tek şey inancımdı.Birşeylere inanıyo olmamdı.'Neden istediklerim olmuyo' sorusu yerine 'İstediğim şeyler ne ölçüde doğru ve bunlara ulaşmak için ne yapabilirim'' sorusunu sormak güçlü ve mutlu yapıyodu beni.
   Eskiden çok daha olumlu yönde kandırırdım kendimi ve inanırdım kendime.Üst üste aldığım ve alışık olmadığım başarısızlıklar karşısında pes ettim sanırım bunu kabul etmeliyim.Ağlayıp sızlanarak geri alamam kaybettiklerimi bir çıkış yolu olmalı artık dönüm noktasındayım hayatımın ve dünyanın benim eksenimde dönmediği gerçeğinin geçte olsa farkındayım.
 Hadi şimdi siliyorum gözyaşlarımı bir.iki..üç...Derin derin nefes alıyorum içime çekiyorum hayatı yeniden...